PODSTAWY IMMUNOLOGII

Immunologia (艂ae.: immunitas) jest nauk膮 o odporno艣ci. Definicja ta powsta艂a z do艣wiadcze艅 wieku XIX i odnosi艂a si臋 do odporno艣ci w chorobach zaka藕nych, kt贸rymi interesowali si臋 贸wcze艣ni immunolodzy: Jenner, Pasteur, Ehrlich, Behring, Miecznik贸w i inni. W XX w. immunologia poczyni艂a ogromne post臋py. Opr贸cz zagadnie艅 diagnostycznych, praktycznie potrzebnych, opracowano teoretyczne, genetyczne i biochemiczne podstawy mechanizm贸w immunologicznych. Tacy uczeni, jak Landsteiner, Hirszfeld, Pauling, Haurowitz, Richet, Burnet, Edelman i Porter przyczynili si臋 do zrozumienia, 偶e odporno艣膰 w chorobach zaka藕nych jest tylko fragmentem immunologii i 偶e zasadnicz膮 funkcj膮 uk艂adu odporno艣ciowego jest zdolno艣膰 rozpoznawania te-go co w艂asne (seZjf) i odrzucenie tego co obce (non self), nawet w艂asnych zmutowanych struktur. Rozszerzy艂a si臋 wi臋c immunologia o nowe dzia艂y takie jak: 1) i m – munopatologi臋, kt贸ra zajmuje si臋 zaburzeniami mechanizm贸w immunologicznych (chorobami wynikaj膮cymi z niedoboru lub nawet nadmiaru immunologicznego), 2) immunoprofilaktyk臋, np. zastosowanie immunoglobuliny anty-Rh(D) u kobiet ci臋偶arnych, u kt贸rych zachodzi konflikt Rh鈥 3) immunologi臋 nowotwor贸w (mo偶liwo艣膰 wczesnej diagnostyki), 4) immunologi臋 transplantacyjn膮 (zrozumienie, 偶e u podstaw odrzucania przeszczep贸w le偶膮 mechanizmy immunologiczne), 5) immunoterapi臋 (mo偶liwo艣膰 wp艂ywu na odczyny immunologiczne przez stosowanie 艣rodk贸w immunosupresyj- nych).

Read the rest of this entry »

Sposoby i drogi przenoszenia si臋 zarazk贸w

Wrotami zaka偶enia mog膮 by膰 b艂ony 艣luzowe wy艣cielaj膮ce nos, usta, pochw臋, odbyt, cewk臋 moczow膮, a tak偶e oczy, i uszkodzona lub nawet nie uszkodzona sk贸ra.

Sposoby i drogi przenoszenia si臋 zarazk贸w w organizmie Drobnoustroje, kt贸re wnikn臋艂y do makroorganizmu i tam si臋 osiedli艂y, mog膮 si臋 rozprzestrzenia膰 nast臋puj膮co:

-1. Przez ci膮g艂o艣膰 (per continuitatem). 2. Przez styczno艣膰 (per contiguitatem) drobnoustroje rozmna偶aj膮ce si臋 wewn膮trzkom贸rkowo (wirusy, riketsje) uwalniaj膮 si臋 przez uszkodzenie lub martwic臋 艣cian kom贸rki i mog膮 zakazi膰 nast臋pne kom贸rki.

Read the rest of this entry »

W terapii nowotworowej

Do zniszczenia kom贸rki nowotworowej potrzebny jest jeden lub kilka limfocyt贸w. Poniewa偶 dynamika proliferacji kom贸rek nowotworowych jest bardzo szybka, limfocyty nie nad膮偶aj膮 z ich unieszkodliwieniem. Na skuteczne dzia艂anie immunologiczne mo偶na wi臋c liczy膰 tylko .w przypadku usuni臋cia guza i pozostawienia mechanizmom immunologicznym zwalczenia niewielkich pozosta艂o艣ci.

Read the rest of this entry »

Antygeny swoiste

-3. Antygeny swoiste dla poszczeg贸lnych nowotwor贸w indukowanych 艣rodkami chemicznymi. Wszystkie antygeny wywo艂uj膮 odpowied藕 humoraln膮 lub kom贸rkow膮. Humoralna polega na pojawieniu si臋 przeciwcia艂 cytotoksycznych, kt贸re przy艂膮czaj膮 komplement i w efekcie powoduj膮 liz臋 kom贸rek nowotworowych. Przewa偶nie jednak kr膮偶膮ce przeciwcia艂a nie spe艂niaj膮 roli obronnej, ale przyczyniaj膮 si臋 nawet do 鈥瀠艂atwienia鈥 nowotworom proliferacji. St膮d ich nazwa 鈥瀙rzeciwcia艂a u艂atwiaj膮ce鈥 (enhancing anti- bodies).

Read the rest of this entry »

Odchylenia od przeci臋tnej optymalnej temperatury

-3. Od izotonii, izojonii (pH) i potencja艂u oksydoredukcyjnego (Eh) 艣rodowiska. W razie zmiany kt贸regokolwiek z wymienionych czynnik贸w enzym nie dzia艂a lub dzia艂a w spos贸b niefizjologiczny.

-4. Od temperatury 艣rodowiska, a wi臋c i kom贸rki. Odchylenia od przeci臋tnej optymalnej temperatury s膮 powodem zahamowania lub nienormalnego dzia艂ania enzym贸w.

Read the rest of this entry »

Nieswoista odporno艣膰 humoralna.

a. W surowicy krwi ludzkiej znajduj膮 si臋 tzw. naturalne prze-ciwcia艂a nieobecne po urodzeniu, ale stwierdzone ju偶 we wczesnym dzieci艅stwie. Pochodzenie ich nie jest wyja艣nione. Przypuszcza si臋, 偶e pojawiaj膮 si臋 one jako nast臋pstwo zetkni臋cia si臋 z antygenem w bardzo wczesnym okresie 偶ycia lub jako reakcja na antygeny bakteryjne przedostaj膮ce si臋 z przewodu pokarmowego (bogata flora bakteryjna jelita grubego). Aktywno艣膰 naturalnych przeciwcia艂 w niszczeniu bakterii jest r贸偶na u r贸偶nych gatunk贸w zwierz膮t. Dzia艂aj膮 one najskuteczniej na bakterie Gram-ujemne. Do przeciwcia艂 naturalnych nale偶膮 r贸wnie偶 izoprze- ciwcia艂a w p艂ynach ustrojowych, reaguj膮ce z antygenem krwinek czer-wonych.

Read the rest of this entry »

Niekt贸re gatunki bakterii

od偶ywcze lub, gdy dzia艂aj膮 na nie silne 艣rodki przeciwbakteryjne, na przyk艂ad antybiotyki. Formy kuliste przybieraj膮 kszta艂t olbrzymich kul, formy cylindryczne nabrzmiewaj膮 lub upodobniaj膮 si臋 do nici, formy spiralne rozprostowuj膮 si臋, p臋czniej膮, powstaj膮 zgrubienia i fragmentacja kom贸rek. Po przesianiu na nowe po偶ywki lub po zaka偶eniu wra偶liwego organizmu bakterie przybieraj膮 szybko sw贸j charakterystyczny kszta艂t i wielko艣膰.

Read the rest of this entry »

Limfocyty T

Limfocyty T mog膮 transformowa膰 si臋 w limfoblasty pod wp艂ywem nieswoistego stymulatora fitohemaglutyniny, a limfocyty B – pod wp艂ywem lipopolisacharyd贸w bakterii. Test transformacji blastycznej wykonywany in vitro s艂u偶y do oceny stanu odporno艣ci kom贸rkowej badanego osobnika.

Kom贸rki efektorowe limfocyt贸w T, kt贸re bior膮 udzia艂 w reakcjach kom贸rkowej odporno艣ci, atakuj膮 bezpo艣rednio antygen i doprowadzaj膮 do jego zniszczenia (np. transplantat). Nazwano je dlatego kom贸rkami zabijaj膮cymi – (killer).

Read the rest of this entry »

Pochodne furanu

-6. Pochodne furanu. Mechanizm dzia艂ania pochodnych tego zwi膮zku polega na zaburzeniu cyklu przemian oksydoredukcyjnych w kom贸rce. Zwi膮zki te wchodz膮 w ci膮gi metaboliczne na miejsce cytochromu C. Do

odka偶ania 艣luz贸wek i ran u偶ywane s膮 nitrofurazon, furazolidon i furadan- tyna. 7. Barwniki. Barwniki 艂膮cz膮 si臋 ze sk艂adnikami lipoproteinowymi proto- plazmy kom贸rki lub denaturuj膮 bia艂ka. Zale偶nie od budowy chemicznej jedne barwniki silniej dzia艂aj膮 na bakterie Gram-dodatnie, inne na bakterie Gram-ujemne. U偶ywane s膮 one do odka偶ania 艣luz贸wek, ran, nie uszkodzonej sk贸ry, a w mikrobiologii dodawane s膮 do po偶ywek, jako czynniki hamuj膮ce wzrost niekt贸rych bakterii. Najcz臋艣ciej stosowane s膮: fiolet krystaliczny (pioktanina), b艂臋kit metylenowy, ziele艅 brylantowa i malachitowa oraz pochodne akrydyny: etakrydyna (Rivanolum) i trypa- flawina.

Read the rest of this entry »

Obrz臋k

Obrz臋k powoduje zw臋偶enie naczy艅 ch艂onnych tak, 偶e fagocyty z krwi oraz substancje obronne ustroju dostaj膮 si臋 艂atwo do miejsca zaka偶enia przez rozszerzone naczynia krwiono艣ne, natomiast truj膮ce produkty i bakterie maj膮 utrudniony odp艂yw przez zw臋偶one naczynia ch艂onne.

P艂yn zawarty w obrz臋ku rozcie艅cza jady, bakterie za艣 zostaj膮 poch艂oni臋te przez leukocyty. Odbywa si臋 intensywny proces fagocytozy (poch艂aniania) czy pinocytozy, zale偶nie od charakteru obcego elementu.

Read the rest of this entry »