Author Archive

Mutacje indukowane

Mutacjami indukowanymi nazywamy zmiany w informacji genetycznej pojawiające się pod wpływem celowego (świadomego) działania fragmentami (kawałkami) obcego DNA na komórkę, albo działania mutage- nami.

Zmiany powstające pod wpływem wmontowywania kawałków obcego DNA do aparatu genetycznego nazwano mutacjami kierowanymi, czyli zgodnymi z zaplanowanymi z góry zmianami w informacji genetycznej przyszłego mutanta.

Read the rest of this entry »

Czas pojawiania się immunoglobulin

Pojawianie się różnych klas immunoglobulin zależy od rodzaju i drogi podania antygenu oraz od intensywności procesu immunizacyjnego. We wczesnym okresie immunizacji pojawiają się globuliny IgM, które potem zanikają, albo przestają odgrywać większą rolę odpornościową. W następnej kolejności są syntetyzowane immunoglobuliny IgG i IgA. Już we wczesnych miesiącach ciąży matka przekazuje płodowi globuliny IgG. Stężenie ich jest jednakowe w organizmie matki i płodu. Po urodzeniu niemowlęcia poziom globulin IgG stopniowo spada, następnie organizm dziecka zaczyna je syntetyzować i około pierwszego roku życia poziom tych globulin ustala się w normalnych granicach. Poziom globulin IgM, które jako makroglobuliny nie przechodzą przez łożysko kobiety, zaczyna się podnosić w 2-3 miesiącu życia niemowlęcia, kiedy samo zaczyna je syntetyzować. IgA powstają jeszcze później i osiągają ostateczny poziom dopiero około 4 roku życia dziecka. One również nie przechodzą przez łożysko.

Read the rest of this entry »

ZAKAŻENIE

Zakażenie (łac.: injectió) polega na wniknięciu drobnoustrojów choro-botwórczych do organizmu gospodarza (łac.: inficire zanieczyszczać, wnikać) i osiedleniu się ich w tkankach. Nie musi to powodować żadnych objawów klinicznych, natomiast może stać się bodźcem do wytworzenia przeciwciał humoralnych lub przeciwciał związanych z tkanką. Tego rodzaju zakażenie nazywamy zakażeniem egzogennym.

Read the rest of this entry »

Dymitr Iwanowski

Z ważniejszych nazwisk mikrobiologów należy wspomnieć angielskiego’ chirurga Józefa Listera (1827-1912), który w 1867 r. wprowadził metody odkażania do operacji chirurgicznych ciała ludzkiego.

Pierwszym odkrywcą wirusów był rosyjski uczony Dymitr Iwanowski (1864-1920), który w 1892 r. wykrył pierwszy wirus roślinny, przyczynę choroby mozaikowej tytoniu.

Podstawą do rozmyślań nad mechanizmami odpornościowymi organizmu ludzkiego były szeroko stosowane szczepienia przeciwospower wprowadzone w 1798 r. przez angielskiego lekarza Edwarda Jennera (1749-1823). Spostrzeżenia zebrane podczas szczepień służyły następnym pokoleniem badaczy za wskazówkę do podobnego postępowania w innych chorobach zakaźnych. Zanim jeszcze mikrobiolodzy wykryli i opisali drobnoustroje wywołujące choroby zakaźne, Jenner opracował metodę zapobiegania, na podstawie dokładnej obserwacji zjawisk zachodzących w warunkach naturalnych. Zasadniczy schemat postępowania profilaktycznego do dziś jest bardzo podobny,t

Read the rest of this entry »

Tolerancja immunologiczna

Tolerancja immunologiczna jest reakcją ściśle swoistą, tzn. że określony antygen hamuje powstawanie homologicznych przeciwciał, natomiast przeciwciała skierowane przeciw innym antygenom są normalnie syntetyzowane. Tolerancja na własnoustrojowe antygeny jest tolerancją naturalną, na obce antygeny tolerancją nabytą.

Po kilku latach badań nad tolerancją nabytą okazało się, że można ją wywołać u zwierząt w różnym wieku i że różnice polegają na ilości antygenu, który jest potrzebny do jej indukowania. Im zwierzę jest starsze, tym więcej potrzeba antygenu do wywołania zjawiska.

Read the rest of this entry »

Łańcuchy lekkie i ciężkie

Immunoglobuliny (7S) składają się z 4 łańcuchów połączonych ze sobą wiązaniami dwusiarczkowymi (S-S). Jeśli wiązania zostaną zredukowane merkaptoetanolem (do SH), IgG rozpadają się na 4 komponenty, z których

mniejsze zostały nazwane lekkimi łańcuchami polipeptydowymi (L), o ciężarze molekularnym 20 000, a większe – łańcuchami ciężkimi (H), o ciężarze molekularnym 52 000.

Read the rest of this entry »

2 typy łańcuchów lekkich

Wyróżnia się w cząsteczce immunoglobuliny 2 typy łańcuchów lekkich: kappa (x) i lambda (A), obecne w każdej surowicy prawidłowej w stosunku 2/3:l/3 i 2 łańcuchy ciężkie.

Ryc. 65. Model cząsteczki gammaglobuliny: Hy – ciężki łańcuch polipeptydowy, L – lekki łańcuch polipeptydowy, pojedyncze linie na modelu – mostki dwusiarczkowe

Każdy z łańcuchów ma część stałą C, w której umiejscowione są determinanty typowe dla danej klasy immunoglobulin (a, y, JT, E, 8). Sekwencja aminokwasów w tej części różni się nieznacznie między różnymi klasami.

Read the rest of this entry »

Zależnie od gatunku bakterii

e. Inne enzymy zewnątrzkomórkowe. Należą tu enzymy rozkładające złożone związki syntetyzowane przez organizmy wyższe. Dla przykładu można wymienić hemolizyny rozkładające hemoglobinę i hialu- ronidazy rozkładające kwasy hialuronowe.

Zależnie od gatunku bakterii i od środowiska wytwarzane są wszystkie wymienione enzymy pozakomórkowe lub tylko niektóre z nich. Zwykle wraz ze wzrostem stopnia pasożytnictwa spostrzega się wydzielanie mniejszej liczby enzymów. Potrzebne związki chemiczne pobierane są z organizmu gospodarza.

Read the rest of this entry »

Proteazy i polipeptydazy

Proteazy i polipeptydazy wykrywa się na bogatobiałkowej pożywce Lofflera, która ze stanu stałego przechodzi w stan płynny, na skutek rozkładu białek na peptydy i aminokwasy. Koagulazy gronkowcowe wykrywa się za pomocą próby z plazmą króliczą, która z postaci płynnej przechodzi w postać galaretowatą.

Wewnątrzkomórkowe odkładanie białka spostrzega się wśród bakterii chorobotwórczych tylko u maczugowców błonicy pod postacią zasadowej wolutyny – tzw. ciałka Ernsta-Babesa. Wykrywa się ich obecność za pomocą barwienia metodą Neissera.

Read the rest of this entry »

Środki utleniające

Z zasad używane są czasem: wodorotlenek sodowy (soda kaustyczna) lub wodorotlenek potasowy. Środków tych używa się do odkażania podłóg i bielizny.

-4. Środki utleniające. Działają szkodliwie na drobnoustroje przez wydzielanie w środowisku wodnym wolnego tlenu atomowego (in statu nas- cendi), który utlenia i denaturuje protoplazmę. Chlor i jego pochodne reagują bezpośrednio z grupami aminowymi białek, powodując ich denaturację. Pośrednio działają one także przez wytwarzanie tlenu atomowego.

Read the rest of this entry »