Błony śluzowe

b) wydzieliny i wydaliny organizmu, c) odczyny obronne, d) normalną florę bakteryjną, e) odczyn zapalny ustroju. a. Nienaruszona skóra nie dopuszcza do wnikania większości bakterii. Istnieje tylko niewielka ilość rodzajów (Leptospira, Treponema), która posiada tak dużą inwazyjność, że może się przedostać przez nie uszkodzoną •skórę. Inne wykorzystują najmniejsze uszkodzenia skóry, czy nawet rozszerzenie się porów, by przedostać się do makroorganizmu. Kwasota skóry (pH 2,5-5,0) jest również czynnikiem obronnym. Stwierdzono, że po 30-minutowym kontakcie bakterii ze skórą nie udaje się ich wyhodować na pożywce. Kwas mlekowy i kwasy tłuszczowe zawarte w pocie przed i po pokwitaniu działają bakteriobójczo, a szczególnie grzybobójczo.

b. Błony śluzowe stanowią również zewnętrzny czynnik obrony. Wydzieliny ich zawierają enzymy działające bakteriobójczo. Najsilniej działa lizozym Fleminga (zasadowe białko działające jako enzym mukolityczny), którego największe stężenie stwierdza się we łzach, ale również w plwocinie i w śluzie nosa. Prawdopodobnie depolimeryzuje on substancję śluzową (acetyloaminopolisacharyd) obecną w ścianie komórkowej wielu drobnoustrojów, szczególnie Gram-dodatnich, czyniąc je podatnymi na fagocytozę. Hamuje on też wytwarzanie toksyn, co obniża wirulencję zarazków.

Kwas solny w żołądku szybko zabija bardzo zjadliwe bakterie, co chroni jelita przed zakażeniem. W dalszych odcinkach przewodu pokarmowego fermentacja węglowodanów przez bakterie z grupy E. coli, które są ko- mensalami człowieka, odgrywa pewną rolę w niszczeniu bakterii. Również kwaśne pH pochwy szybko niszczy wnikające bakterie. (

Leave a Reply