Mechanizm wiązania antygenu z przeciwciałem’

Wiązanie się antygenu z przeciwciałem in vivo stanowi podstawę odporności humoralnej. Każde przeciwciało posiada dwa miejsca, którymi może połączyć się z antygenem (combining site). Oba miejsca mają tę samą swoistość. Każde z nich może składać się z 10-20 aminokwasów (na około 1500, które tworzą całą cząsteczkę). Jest ono ściśle dopasowane do odpowiedniego miejsca antygenu i łączy się z nim częściowo przez obecność grup o przeciwnym ładunku elektrycznym, częściowo siłami Van der Waalsa. Największa siła wiązania ma miejsce w warunkach fizjologicznego pH. Wiązanie jest mimo tych słabych sił wiążących bardzo swoiste i najmniejsze zmiany w układzie atomów w haptenie czy w anty-genie osłabiają i niszczą możliwości wiązania.

Oprócz dwuwartościowych kompletnych przeciwciał spotyka się w niektórych stanach patologicznych niekompletne (blokujące) przeciwciała jednowartościowe. Są one omówione w rozdziale o odczynach serologicznych. Siła wiązania zależy w dużej mierze od możliwości zbliżenia się grup determinujących antygenu i grup „kombinujących” przeciwciała, a także od ich wielkości.

Najpopularniejszą teorią łączenia się antygenu z przeciwciałem jest teoria Paulinga. Zakłada ona, że antygen jest wielowartościowy, a przeciwciało dwu- lub jednowartościowe. Cząsteczka antygenu łączy się z wieloma cząsteczkami przeciwciał, przeciwciała wiążą dalsze cząsteczki antygenu i w ten sposób zespoły układają się w siatkę.

Leave a Reply