Mechanizmy immunologiczne wtórnych odpowiedzi organizmu

Po powtórnym wniknięciu antygenu uczulone limfocyty T wydzielają cały szereg nieswoistych, niskomolekularnych substancji zwanych „lim- fokinami”, które mają wpływ na dalszy przebieg reakcji immunologicznej. Jedną z najważniejszych limfokin jest czynnik chemotaktyczny, który przyciąga wielojądrzaste leukocyty i makrofagi do miejsca wniknięcia antygenu i zapoczątkowuje odczyn zapalny. Drugą, nie mniej ważną lim- fokiną jest MIF, czynnik hamujący migrację makrofagów i zatrzymujący je w ognisku. Umożliwia on w ten sposób usunięcie antygenu lub jego neutralizację przez fagocytozę. Ważnym czynnikiem jest też limfokina blastogeniczna, która transformuje monocyty w makrofagi i prawdopodobnie limfocyty B w limfoblasty. Limfokiną jest też cytotoksyna, którą wy-

dzielają limfocyty atakujące komórki docelowe, np. przy odrzucaniu przeszczepów. Do limfokin zalicza się również „transfer factor”, który przekazuje limfocytom nieuczulonym charakterystykę antygenu i limfocyty takie bez kontaktu pierwotnego z antygenem biorą udział np. w reakcji nadwrażliwości późnej lub w odrzucaniu przeszczepów. W ten sposób powiększa się pula uczulonych komórek i reakcje przez nie wywołane są silniejsze i szybsze.

Limfocyty grasiczozależne uczulone posiadają także zdolność oddzielania swoich receptorów dla antygenu, i osadzają się na powierzchni ma- krofagów. Makrofagi w ten sposób aktywowane mogą wychwytywać antygen, który w formie zagęszczonej stymuluje szybciej limfocyty B. W samym makrofagu zachodzą zmiany pod wpływem adsorbowanego antygenu. Lizosomy komórki zlewają się z fagosomami zawierającymi bakterie i następuje ich destrukcja.

Leave a Reply