ODPORNOŚĆ

Nauka o odporności zajmuje się zarówno wnikającym do organizmu drobnoustrojem, jak też skutkami jego działania w ustroju gospodarza.

Drobnoustroje chorobotwórcze nie zostają przyjęte bez oporu ze strony makroorganizmu. Podczas gdy w okresie osiedlania się zarazków dominują objawy wywołane cechami chorobotwórczymi zarazka, w dalszym okresie na plan pierwszy wysuwa się działanie gospodarza, które ma na celu usunięcie pasożyta lub jego unieszkodliwienie. Odporność na zakażenie chorobotwórczymi drobnoustrojami, z którymi makroorganizm żywy nigdy poprzednio nie miał kontaktu, zdolność do ich szybkiego unieszkodliwienia, kiedy się już dostały do tkanek – nazywamy odpornością naturalną. Jest to odporność skierowana przeciw każdej wnikającej sub-stancji, a nie jakiemuś oznaczonemu zarazkowi. Naturalna odporność przenosi się przez dziedziczenie, według ogólnie przyjętych praw i jest mechanizmem fizjologicznym niezależnym od warunków otoczenia. Jeśli naturalna odporność zawiedzie i nastąpi zakażenie i choroba, to po jej przebyciu pozostaje często odporność na powtórne zakażenie tym samym

zarazkiem. Ta odporność jest także odpornością naturalną, ale swoistą tzn. skierowaną przeciw określonemu -zarazkowi. Odporność swoista może być nabyta czynnie (przez przechorowanie) albo biernie (przez przekazanie drogą łożyska przeciwciał matki płodowi lub podczas karmienia – niemowlęciu).

Zarówno czynną, jak i bierną odporność można wywołać sztucznie, przez szczepienia ochronne szczepionkami lub przez podanie przeciwciał w surowicach odpornościowych.

Leave a Reply