PODSTAWY IMMUNOLOGII

Immunologia (łae.: immunitas) jest nauką o odporności. Definicja ta powstała z doświadczeń wieku XIX i odnosiła się do odporności w chorobach zakaźnych, którymi interesowali się ówcześni immunolodzy: Jenner, Pasteur, Ehrlich, Behring, Mieczników i inni. W XX w. immunologia poczyniła ogromne postępy. Oprócz zagadnień diagnostycznych, praktycznie potrzebnych, opracowano teoretyczne, genetyczne i biochemiczne podstawy mechanizmów immunologicznych. Tacy uczeni, jak Landsteiner, Hirszfeld, Pauling, Haurowitz, Richet, Burnet, Edelman i Porter przyczynili się do zrozumienia, że odporność w chorobach zakaźnych jest tylko fragmentem immunologii i że zasadniczą funkcją układu odpornościowego jest zdolność rozpoznawania te-go co własne (seZjf) i odrzucenie tego co obce (non self), nawet własnych zmutowanych struktur. Rozszerzyła się więc immunologia o nowe działy takie jak: 1) i m – munopatologię, która zajmuje się zaburzeniami mechanizmów immunologicznych (chorobami wynikającymi z niedoboru lub nawet nadmiaru immunologicznego), 2) immunoprofilaktykę, np. zastosowanie immunoglobuliny anty-Rh(D) u kobiet ciężarnych, u których zachodzi konflikt Rh„ 3) immunologię nowotworów (możliwość wczesnej diagnostyki), 4) immunologię transplantacyjną (zrozumienie, że u podstaw odrzucania przeszczepów leżą mechanizmy immunologiczne), 5) immunoterapię (możliwość wpływu na odczyny immunologiczne przez stosowanie środków immunosupresyj- nych).

Pełnym antygenem jest czynnik obcy dla organizmu ssaka, który podany drogą przeważnie pozajelitową (parenteralną), ma zdolność wywołania odpowiedzi immunologicznej bądź w formie przeciwciał (immuno- globulin), bądź komórek zdolnych do reakcji immunologicznej. Antygenami są np. bakterie, krwinki, plemniki, drożdże, toksyny bakteryjne.

Droga parenteralna jest dla niektórych antygenów- konieczna, ze względu na możliwość strawienia antygenu podanego doustnie, zanim dostanie się on do miejsca produkującego przeciwciała.

One Response to “PODSTAWY IMMUNOLOGII”

Leave a Reply