Stężenie jonów wodorowych

-3. Stężenie jonów wodorowych i potencjał oksydoredukcyjny. Odróżnia się minimalne, optymalne i maksymalne stężenie jonów wodorowych (pH), w którym bakterie mogą przeżywać i rozmnażać się. Dla większości bakterii chorobotwórczych optymalne pH zawarte jest w granicach 7,0–7,2 z odchyleniami od 6,0 do 8,0. Należy zaznaczyć, że odchylenia w kierunku minimalnego lub maksymalnego pH mogą wpływać niekorzystnie na wytwarzanie enzymów, toksyn i innych produktów (patrz ryc. 28).

W normalnie stosowanych pożywkach potencjał oksydoredukcyjny (Eh) wynosi +0,2 do +0,4 wolta (przy pH 7,0). Na pożywkach tych dobrze rosną bakterie tlenowe, słabiej rosną bakterie względnie beztlenowe, dla beztlenowców konieczne jest obniżenie Eh pożywki poniżej – 0,2 wolta. Dokonuje się tego przez dodanie substancji redukujących (tioglikolan sodowy). Znaczniejsze odchylenie Eh w środowisku naturalnym i w pożywkach działa hamująco na wzrost bakterii i innych mikroorganizmów.

-4. Promieniowanie. Każdy rodzaj promieniowania działa na drobnoustroje zabójczo lub mutagennie. Szybkość uśmiercania drobnoustrojów zależy od natężenia i czasu działania promieni. Ogólnie ujmując należy powiedzieć, że mechanizm działania promieni polega na niszczeniu specyficznej struktury kwasów nukleinowych, szczególnie DNA.

Leave a Reply