TOLERANCJA IMMUNOLOGICZNA*

Jak wynika z poprzednich rozdziałów, system immunologiczny ssaków wytwarza przeciwciała przeciwko każdej obcej substancji antygenowej, z którą pozostaje w kontakcie przez odpowiednio długi okres. Nie wytwarza ich jednak przeciw własnoustrojowym antygenom, pomimo ciągłego z nimi kontaktu. Organizm posiada więc zdolność odróżniania, co jest własne, a co obce (self i non self). Zdolność odróżniania rozwija się przypuszczalnie w okresie embrionalnym wcześniej niż zdolność tworzenia przeciwciał. Burnet, który pierwszy zajął się tym zagadnieniem, wyciągnął z tego faktu wniosek, że embrion toleruje wszystkie – nawet przypadkowo obecne w tym czasie – obce i własne antygeny i nie tworzy

przeciw nim żadnych przeciwciał, nawet w późniejszym okresie rozwoju. Przyjęto za Medawarem następującą definicję tolerancji immunologicznej: ekspozycja na antygen zwierzęcia, zanim ono mogło uzyskać zdolność reakcji przeciw niemu, może doprowadzić do opóźnienia reakcji w wieku dojrzałym, a przy stałej obecności antygenu w ustroju reakcja może nigdy nie wystąpić.

Nowsza hipoteza mówi, że w grasicy, która jest magazynem limfocytów, stykają się one z własnoustrojowym białkiem, ale komórki, które nabrały przeciwko niemu kompetencji giną w grasicy, a wydostają się tylko te, które wskutek spontanicznej mutacji tej kompetencji nie uzyskały.

Leave a Reply